This Poem is for You

I was thinking to write the dearest lines
and tell the words to sing for you
The clock counts restlessly, and times--
I got nothing until it's due

Holding my nape, looking downwards
choosing the letters not to spell awkward
Can I write a perfect poem?
I guess I can't, flowers won't bloom

My pen had retched dumb notions
Mute, Spiritless, pale and empty
How can I paint all my emotion
when words coming out are all silly?

I browse for books and Shakespeare's sonatas
Hoping that I can see something to dedicate
to tell how I feel about you dear
but nothing fit, all in despair

I told my heart to write a love
and words i wrote all flew above
Pardon me dear cause all I knew
There's no perfect poem to tell how much
I LOVE YOU SO!

Wedding

when he waits for my yes
and the tears are from bliss
while they wait for kiss
and birds sing a moment like this

when lights seems to be from above
and the notes of organ sing for love
while butterflies turn to dove
and hands of the clock cease to move


when my sheen are like of angels wings
and my feet feels my heart's trembling
while bells rejoice and sing
and my fell remenisence its falling

when my father smile his tears
and in my mind are chasing fear
while his eyes are bright and clear
and seems to long calling me dear

when not only our hands we'll be holding
and the family picture is waiting
while all other wishes are wishing
and my finger is ready for its ring

Until I Can

the vow i uttered in our yesterday,
will always find your heart and not be astray,
coz like the breeze on d bay,
it will always turn back to whom it may,

until i can, i will be yours,
no one can cease even lion's paws
when time come that you'll close me a door,
I'll stand with it on heaven's floor

dear, i just want u to remember this,
i might somehow forget how i said the words,
but the thought is what you wouldn't miss,
coz its engrave n my heart as wound,

until i can, yes it is true
we'll make our own world of two,
it will be forever me and you
but i hope my dear you want it too

the vow will still be a vow to behold
but beholding is far from believing what i told
and believing is not what ill be doing till we grow old
and that would just be a page of my story to fold.

_vhanfire

Ngayong wala ka na

tag-araw ko ngayo'y puno ng lamig
buhat ng 'di na maulaulinig ang iyong tinig
ako'y tila nagluksang tigatig
walang lakas ang tuhod sa kanyang pagtindig

kahapo'y ikaw ang ligaya
ngayo'y dala mo ay luha

mahiraap palang masanay na nandito ka
nakakapanibago ngayong wala ka na

binalak ko noon ang aking bukas
kasama kang magbibilang ng bagong umaga
subalit kasabay ng taglagas
lahat ng balakin ay nawala bigla

sa iyong paglisan nasanla ang puso
sa pighati't sakit na pinagsilu-silo

wala namang masisi na lilo
kundi ang tadhanang sa ati'y naglayo

paano na ngayon ang aking daigdig
na ikaw ang init hangin at ang tubig
ang plumang hawak na lang ang 'di nauumid
mula nang tumigil ang puso sa pagpintig

Liwanag at Seda

Hihinto sumandali ang sasakyan, dadamba ito sa humps. Matapos dumamba ng huli nitong gulong tila nakapaprogram na akong titingin sa bintana ng jeep. Hindi naman sa paborito ko ang mahabang upuan sa likod ng driver, sa tabing ito kasi naroon ang bahay na palagi kong tinitingnan kapag nadadaanan ng biyahe pauwi sa amin. “Click” medyo mabagal ang takbo ng jeep kaya tila nasagap ng malakas kong pandinig ang tunog ng automatic na ilaw nang nabuhay ito sa pagdaan ng jeep na sinasakyan ko. Yon mismo ang inaasahan ko. Natutuwa ako, gusto ko ng ganong ilaw sa bahay namin. Yung kusang nabubuhay pag dadating ako ng alas-onse ng gabi galing eskwela. Bumaba na ako sa kanto kung saan ako dadaan pauwi at napatingin ulit ako sa bahay, patay na yong ilaw, wala pa kasi ulit sasakyang dumaraan. Nasa barangay lang naming yung bahay, pero kahit ganon hindi ko pa yon napapasok, teka bakit ko nga ba papasukin yon? Wala naiintriga lang ako sa ilaw na alam ko namang matagal nang uso.

Isang gabi, pauwi na ako galing school. Excited na akong dumaan ulit doon. Mlapait na sa humps at may pumara. Bumaba ang mga sakay, surprisingly, ako na lang at yung driver ang natira sa jeep. Feeling ko tuloy, arkilado ko ang byaheng yon. “Bugs, broom,bugs” dumaan na sa humps, kaya bumangla na ako sa bintana. Hindi nabuhay ang ilaw? Napatingin ako sa ibang bahay sa kabilang kalsada, may power naman. Naiinip na ata si driver, panay ang tingin sa salamin sa itaas eh, siguroy itinatanong kung kalian ako bababa para makauwi na sya, nilalamig na siguro. Lumagpas ang jeep at hindi na nga nabuhay ang ilaw, tsk, bakit kaya? Malapit na sa kantong binababaan ko ang jeep at si manong driver panay parin ang simpat sa akin sa kanyang salamin, “wag kang mag alala manong sa kanto e bababa na ako”. Gusto ko sanang sabihin yon eh. Nag sindi sya ng sigarilyo at nagjacket, nilalamig siguro, hindi naman masyadong malamig noon.

“Manong sa kanto lang ho” sabi ko. Pero imbes na mamreno e humarurot pa ang jeep.” Manong sa kanto lang para na para! Hindi tumigil si manong at panay ang tingin sa akin sa salamin. Hindi ko alam kung matatakot ako o ano, lalaki naman ako, hindi nya ako pwedeng reypin. Bago ko pa nahalata nasa tapat na kami ng simbahan ng barangay namin, tumigil na ang jeep. May daan naman dito papunta sa amin kaso, gubatan. Magrereklamo na sana ako kay manong nang lumingon syang maluha-luha.

“Mula nang bumaba ang mga pasahero at ikaw na lang ang sakay ko may katabi ka nang babae, nakaakap sa iyo. Pagdating sa may kanto na pinaparahan mo nang tiningnan kita sa salamin wala kang ulo at akap ka pa rin nang babae. Pumunta ka sa simbahan kumuha ka ng kahit ano dyan, krus, bulaklak, o bibliya, ihahatid kita sa inyo”.

Hindi na ako nakapagsalita noon at sinunod ko na lamang si manong driver. Bumalik ang jeep sa kantong nilampasan namin at inihatid ako paloob sa lugar namin. Dala-dala ko ang krus na galing simbahan, nagulat ako ng magbukas ang ilaw sa terries. Bumukas ang pinto. “Ano yang dala mo?” tanong ng aking ina. “Krus ho.” Tugon ko. Nginitian nya lang ako. Hindi ako makatulog noong gabing iyon. Nabagabag ako, ano bang nangyari?

(itutuloy...)

Kahon

‘di ko na matatanaw ang buwan

Ang mga bituin sa kalangitan

Ang lamig ng hanging nakasanayan

Ay hindi ko na rin nararamdaman

Napupuno ng dilim ang daigdig

Na minsang nagliwanag sa iyong pagdating

Wala na rin ang masasayang awitin

Na dati ay kinawiwilihan kong kantahin

Ang lahat ngayon sa akin ay wala na

Ang hangi’y matipid na rin kung bumisita

Ang mga ngiti animo’y anino

Sa pagpanaw ng liwanag ay naglaho

Akoy tila regalo at ikaw ang laman

Na misang iningatan at pinorotekhan

Nang akoy was akin upang makuha ka sa’kin

Kahon na lamang akong puno ng panimdim

Paghihintay

Maaga akong nagising upang hintayin ka

Patingkayad akong namangko sa azotea

Kasama ang isang lamesa’t dalawang silya

At dalawang umaasong maiinit na tasa

Humapdi na ang pilantik ng araw

Subalit wala pa ring natatanaw

Naiig’han na ng tubig ang balintatanaw

Sa paglinga linga kung dumating na ikaw

Umihip na ang mainit na hangin

At nagliliparan na ang ibon sa papawirin

Abala na rin ang mga bukirin

At ang mga tasa’y naghihintay parin

Hanggang sa magtakip silim

Nilalamon na ang paligid ng dilim

Tanging naiwan ay pagkadismaya at inis

Kasama ang kapeng iniwan na ng init at tamis

Pa'no Ko Sisimulan?

Mabuti pang magbasa, ng isang istorya

Na masasatitik, sa puting pahina

Bulag man at bingi, ang mga salita

Magaling na yaon, pagka’t walang luha

Magaling pa kayong, mga mambabasa

Na ‘di tumatagos, sa aklat ang mata

Pawis man at laway, namin ay maiga

Iguguhit pa rin, ang inyong ligaya

Paano kung ‘di na, umiihi ang pluma?

Ng tinta na dugo, kahit hindi pula

Pa’no ‘pag nawala, ang init at lansa

Buhay na emosyon, tiyak mawawala

Pa’no ko sisimulan, yaring aking kwento

Na ang tanging tao, ay ikaw at ako?

Kung kasawian na, ang siyang tinamo
Kung sinakal mo na, yaring panulat ko?

Patawad

Hinalikan kita, napapikit ka

At ako'y namulat sa pagmamahal mo sinta

Sinigawan kita, natahimik ka

At narinig ng puso ko, kung ga'no ako sa'yo kahalaga

Nagtampo ako, nanuyo ka,

Mas malambing sa pagsuyo ko sa iyo noong pinasagot kita

Lumisan ako, lumuha ka

At doon bumalik sa aking gunita

Kung gaano ako kasaya, sa mga kahapong kasama kita

Lumayo ako, naghanap ka

At noon ko nakita na mahal nga kita

Kaya bumalik ako, pero wala ka na

Pagsisisi lang ang aking nadama

Hinanap kita, may iba ka na

Ngayon ang tanong ko

hahayaan, o babawiin pa ba kita?

Ikalawang Kabanata

Sumilip ang hangin sa pagitan ng siwang ng mga dingding

Napayid ang pahina, binuklat ang bagong kabanata

May batik na pula; Luha; ang unang pahinang garing

Na kapag hinugasan ng tubig masisira; mawawala ang istorya

Ang sakit ay sa kahapon, at sa nakalipas na lang

Ngiti na ang hinahanap ng aking labi sa bukas na darating

Umibig ako, umasa, nabulag nagpabaya, hindi ko napigilan

Ipinahawak ang puso ko sa kamay mo nang ika’y mahalin

Ilang tulog ang aking ginawa sa pag asang

Ayos na ang lahat sa aking paggising

Malalim man ang sugat mong nagawa

Ang nakaraa’y nakaraan na lang sa atin

Hindi ko pa tinatapos ang kwentong ating nasimulan

Subalit ang pagpapasakit sa sarili ay sapat na

Hindi ko ipinipinid ang pinto para sa ano man

Subali’t ang lahat ay nasa bago at ikalawa nang kabanata

Tunay na mapalad

Ngiti at ligaya, mapalad na bata

Kalungkuta’y wala,  sa puso mong mura

Hindi binibilang, tinigis na luha

Ng yong kaluluwang, hinango sa dusa

At pinaliguan ng poong dakila

Sa batis ng gali, sa sagradong lawa

Sa mga mat among, animo’y bituin

Ang kurba ng labi, at labas ng ipin

Mga hagikhik mo na may dalang lambing

Ay sya ring nasa kong lagi ay kamitin

Sa tuwi-tuwina, ay inadalangin

Iyong bahagian ang diwa’t panimdim

Sa ugoy ng duyan, na ikaw ang lulan

Sa hampas ng hangin na may kalamigan

Sa tapak ng paa mo sa damuhan

Sa awit ng ibon sa iyong ulunan

Naglinaw ang langit sa kaitaasan

Sa lilim ng puno ay may kagalakan

Mapalad ka bata, sapagkat mahal ka

Higit kanino man n gating bathala

Sa mga halakhak ng puso mo’t mata

Wala ang bagabag sa daraang sigwa

Walang pag-iisip sa mga problema

Tunay na mapalad ang mumunting bata

Anay at Tingga

Mayabang na anay ang sentro ng madla

Kaya daw ngatain ang matigas na tingga

Na gawa sa libong siphayo’t dalita

Kulob ng busabos na nasa’y makalaya.

Ang kalawang daw ay daig pa niya

Kaya’t ipinutong sa kanya ang korona

Tulad ng mga anay na sa kanya’y nauna

Ipin ang naubos, tingga ay natira.

Babae

Hinubad ang damit, subalit naghanap

Ng pampakli ditong, may higit na saklap

Nangiti subalit, ang luha’y kinalap

Sa paa’y dnilig, sa iisang iglap

Mula sa imaheng, kabigha-bighani

Puyos ka ng lihi, na dnidiskubre

At sa bawat puso, ng mga lalaki

Malabis kung ikaw, ay ipagkapuri

Ang turing sa iyo, ay reyna ng lahat

Sa ilang, sa patag, kalawaka’t dagat

Sa isang tingin mo, ay sumasambilat

Ang gimbal na hindi, nasang nailapat

Mga panangis mo’y tila isang lason

Na pinipigilang, mamatha’t matapon

Sapagkat ang lahat, ng bangis ng leon

Ay kayang kitiling wala sa panahon

Ika’y isang rosas, sa harding matingkad

Na inaabangan, ang pamumukadkad

Dusang binubuno, pagtingalang-pugad

Panag-uubusan, ng lakas at tatag.

Liwaliw

Halika katoto, at manaog tayo

Sa isang huwad at nakukubling mundo

Kung saan lahat ng ating mg gusto

Isang iglap lang at nagkakatotoo

Aking kaibigan, tayo ay lumipad

Sa himpapawid ay tayo’y maglalayag

Hayaan natin kung saan mapapadpad

Iwanan ang takot at pagkabagabag

Tayo na doon sa malawak na hardin

Ng mga bulaklak, at mga bituin

Kung saan ang abot, ng iyong paningin

Ay ang paraiso, masayang tanawin

Sa pagtakas natin sa kilalang lupa

Ating maabot, rurok ng ligaya

Mamalagi doon, ninanasa

Ngunit babalik din kung saan nagmula

Kaya’t kaibigan, isang hirit pa nga

Samahan mo ako at babalik kita

Sindihan mo na at pausukin mo pa

Kinuyom na dahon, nitong marijuana.

Pa'no Ko Sisimulan

Mabuti pang magbasa, ng isang istorya

Na masasatitik, sa puting pahina

Bulag man at bingi, ang mga salita

Magaling na yaon, pagka’t walang luha

Magaling pa kayong, mga mambabasa

Na ‘di tumatagos, sa aklat ang mata

Pawis man at laway, namin ay maiga

Iguguhit pa rin, ang inyong ligaya

Paano kung ‘di na, umiihi ang pluma?

Ng tinta na dugo, kahit hindi pula

Pano pag nawala, ang init at lansa

Buhay na emosyon, tiyak mawawala

Pano ko sisimulan, yaring aking kwento

Na ang tanging tao, ay ikaw at ako?

Kung kasawian na, ang siyang tinamo

Kung sinakal mo na, yaring panulat ko?