Tayo ay Usok

Ibinuga at nagliparang pauna

Umikot-ikot at naghanap ng kasama

Paakyat, pababa sa ihip ng hangin

Tila insektong ‘di alam ang tutunguhin

May humilam sa mata, may pumasok sa ilong

Kinusot at inihingang palabas

Ang iba’y paurong mayroong pasulong

Tila mga bilanggong nga-ngayon nakatakas

Lumipad ka na parang ibon sa papawirin

O lumangoy na wangis ng isda sa latian

Sa kabila ng imahinasyon ay may mararating

Tayo’y mga usok na sa init nasawi’t nalalang.

Tinig ng Nalimutang Iniibig

Parang kahapon lang sa aking talaarawan, bakas pa ang tintang tigib ng ligaya. Mabango, at mura pa ang mga dinaanan ng labtik ng pinagsilu-silong mga letra. Ilang pahina matapos ang salitang “Mahal mo ako”, hindi ka na muling dumalaw, ni ang anino mo.
    Hinahanap pa rin ng aking kaluluwa ang katas ng mga pangako mong minsa’y  musika sa aking tenga. Tanaw ka man ng aking mata, natatakot naman akong tanungin kung naaalala mo pa ba. Siguro nga’y nakalimutan mo na. Magara na kasi sa auto mong malamig. Nakalimutan mo na nga ba?
    Alam mo bang hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko noong mga panahong halos araw-araw mong sinasabing iniibig mo ko? Dahil doon araw-araw din kitang ginigising ng mga ngiti ko. Paulit-paulit at walang sawa kitang inaakap ng tila malamig na hanging balabal mo sa tuwing nag-iisa ka. Dahil doon hindi ko iniisip na sasaktan mo ako… O na malilimutan mo ako tulad ng ginagawa mo ngayon.
    Saan ba ako nagkulang sa iyo? May mali ba akong nagawa at humantong sa ganito? Sana wag mo namang kalimutan ang lahat sa akin.
    Batid kong halos wala na akong karapatang sabihin pa ang mga bagay an ito. Hindi mo naman ako nobya o asawa dahil kilala ko ang may -bahay mo.
Pero wala ka sa mundo kung wala ako. Ang mga perang ginagasta mo ay nagmula sa akin. Ang mga halakhak na ibibigay sa ‘yo ng mariwasang buhay ay unti-unting pagkamatay ko ang katumbas. Ngayon sabihin mo kung paano mo magagawang limutin at ipagwalang-silbi ang tulad ko?
    Anak, natutuwa akong makitang lumalaki ka na nga. Ang mga laruan mong papel noon, ngayon ay may gasolina na, nasasakyan mo at napapaligaya ka. Masaya ako na mas malaki na ang mundong ginagalawan mo. Batid kong hindi ka na babalik sa pagkabata. Wala na ang mga nagdaang araw mo sa elementarya. Pero anak sana minsan tulad ng dati bago ka mag-aral ng leksyon,kumain ng iyong baon o matulog sa iyong kama. Sana tulad ng dati masabi mo ulit ang mga katagang tila nakalimutan mo na.
Sana marinig ko ulit sa mga labi mo ang mga panatang iniibig mo ako, ang iyong lupang sinilangan, tahanan ng iyong lahi. Iniibig mo akong kumukupkop at tumutulong sayo. Sana marinig ko ulit ito.

Ang Bayan kong Filipinas

“Ang bayan kong Filipinas,

Lupain ng ginto’t bulaklak

Pag-ibig nasa kanyang palad

Nag-alay ng ganda’t dilag.”

Makatalsik-laway man kung uulit-uliting banggitin ang Filipinas, may posibilidad na ito na ang maging bagong pangalan ng ating inang bayan. Sa pagsusulong ng Kumisyon ng Wikang Filiino (KWF), sa pamumuno ni Ginoong Virgilio Almario, ang panukalang pagpapalit ng “Pilipinas” upang maging “Filipinas” nagmula ang usaping ito.

Sabi ng KWF mas naunang tawaging “Filipinas” ang ating bansa kaysa “Pilipinas”. Mula pa raw ito sa Las Islas Felipenas na itinawag ni Ruy Lopez de Villalobos. Kita mo nga naman, sa history pala nagmumula ang gulo. Bakit gulo? Subukan n’yong magbasa sa Internet, ipahanap n’yo kay Google ang “Pilipinas to Filipinas” at siguradong lalatagan n’ya kayo ng mga salu-salungat at nagngangalit na artikulong ukol dito.

Nakakatawang isipin na ang dahilan ng nararapat na pagpapalit umano ng pangalan ng ating bayan ay ang pagkawala ng letrang “F” sa alpabetong Filipino noong una (panahon ng Amerikano). Philippines ang tawag ng mga kano sa ating bansa at tayong mga Pilipino ay isinasalin ito bilang Pilipinas. Sa makatuwid ang salitang Pilipinas daw ay isang buhay na representasyon ng kolonyalismong Amerikano. Aba! At  anong tingin nila  sa Filipinas nila, orihinal na Filipino? Hindi nga ba’t buhat ito sa Felipinas ni Villalobos ng Espanya?

Sa kabilang banda, may maganda namang layunin ang panukala ng KWF. Ito umano ay makapagpapadali sa pag-aaral at pagtuturo ng tamang pagbaybay(spelling). Filipino raw kasi ang tawag sa ating wika kaya kung magiging Filipinas ang ating bansa, at Filipino tayo ay ‘di haffy F country na.

Pero, hindi naman sa pangmamaliit sa adhikain nila, hindi kaya dapat ang isipin nila at pagkaguluhan ay kung paanong mas madaling kikita ng pera sa legal na paraan imbes  na ang madaling pagbaybay? Hindi kaya mas makabubuting ipanukala nila ay mga bagay na sasagot sa kahirapan ng mga kababayan natin? Mas maganda siguro ito ano?

Sa huli, mapa-Pilipinas man o Filipinas ang tawag sa ating bansa hindi na nito mababago ang katotohanang nakasilong pa rin tayo sa bagwis ng ibang makapangyarihang bayan. Hindi nito kayang puksain ang katiwalian sa pamahalaan at hindi rin siguro ito ganoon kaepektibong pampawi sa gutom ng ating mga maralitang kababayan. Ano mang itawag sa Pilipinas, mananatili itong ang bansa ni pobreng Juan. Pagkatapos nito siguro’y ang sunod nilang pagdidiskitahan ay ang pagtatalo sa tamang pagbaybay sa Juan, Huwan ba o Juan? Bahala na sila, tayo na lang mag-aral at baka mag-exam sa ma’am mamaya. Baka makakaferfect pa, ‘di ba?

Waiting for you fall (shooting star)

And I’m gazing on silent stars

Fascinated by beauty at far

Shouting in the dark sky

Cold wind embraces me

And your smile is what I see

Then teased to stand the coldness

Waiting for your fall

That’s why I’m still through all

I hope you can hear my heart call

I’m waiting for your fall

Can’t even close my eyes

Cause you might fly so fast

Solitude will be so vast

If I’ll miss you this empty night

Heartbeats go so loud and eccentric

Like watching for the magic trick

I wish you’ll fall tonight; in my arms

Cause I want to hug you tight; with all my warmth

TULA

Normal na sa tula ang tumula ng damdamin

Upang ang kandado ng baul ay alisin

Kapag nagkukumislap na yaong salamin

Tuwa na ng tula ang syang sasapitin

 

Mga tinaklubang kataga ng itim na tinta

Ang nasa ng tula na iyong mabasa

Ilagpas ang tingin sa puting pahina

Hayaang basahin ng  pikit ang mata

Kung sasapitin man ng dustay na tula

Ang siya’y dustayin pa’t tuluyang maaba

Sapat na sa kanya ang umabot ka pa

Sa puso niyang twina ay nasa sa paa

Kalasit, siluin at saka wakasan

Patidin ang lubid, kamay ay alpasan

Kapag nagpumiglas  damdaming masidhi

Magnanakaw ito ng halik sa pisngi

Susulat Pa Rin

Sumulat ako ng sumulat sa’yo

May nabasa ka ba kahit isa dito?

Bago pa man tagsuin ng bagyo

Ang prutas ng pinilas kong kwaderno?

Hindi ko na binilang ang naubos kong ballpen

Hindi ko rin naman magagawang ika’y singilin

Pero galit na an gaming bulletin

Na wala ng ginawa kundi magpatusok sa amin

Nagtambak na din ang mga papel

Na sya naming pinagpatubuan ng pangil

Subalit ayaw na din kumagat

Singkaran ka raw kasi ng KUNAT

Sa huli wag mo na akong tanungin

Ang pagod ay lilipas din

Hindi pa ito ang huling babasahin

Asahan mong susulat pa din

Ang Pag-ibig

Ang pag-ibig parang isang ilog

Pigilan mo ang agos, ika’y malulunod

Magtampisaw ka at liligayang tunay

Kapag nadulas naman maghandang umaray

Ang pag-ibig tila isang hardin

May mga bulaklak at puno ng bango

Subalit kung ang unos, ito’y susubukin

Magsisipag lagas ang ganda’y guguho

Ang pag-ibig waring mga bituin

Marami, nakinang masarap abutin

Pero malayo kung iyong iisipin

Kinaumagahan ay mawawala rin

Ang pagibig animo ay ulap

Masarap marating sa kaitaasan

Subalit pa ito’y nag-ipon ng saklap

Paliliguan ka ng kanyang kalungkutan

Ang pag-ibig tulad din ng tula

Kapag umaawit, taludtura’t tugma

Gumamit man ito ng ibang salita

Matatapos ka rin sa iyong pagbasa.

Kay Lamig- Lamig

Nanginginig na ang tuhod ng pluma

Wangis ni Pacquiao na nasapak sa mukha

At nakababa na ang panangga

Hinihintay na lang na mapatumba

Nagkanlalagas na rin ang dahon

At sa bakuran mo sila nagkalat

Mahaba-haba na rin panahon

Mula ng magwalis sa tapat

Naiiga na ang batis, ilog at lawa

Nagkukong mamatay mga ulupong at isda

Tanging mga lumot na lang ang natitira

Ang lambat at bingwit ay nakahalumbaba

Kay lamig-lamig ng bawat tag-araw

Hinihintay na lamang ang aming pagpanaw

Ang kahapon ay nililingos, dinadalaw

Huling higop na ba ng mapait na sabaw?

Iyong Aarukin

Pinipilt kong palalimin at lumalim nga

Pinilit kong hanguin at hindi ki nagawa

Hinayaan ko’t nagningas na bigla

Tinakasan ko pero di ako nakawala

Tinabunan ko gamit ang lahat ng lakas

Subalit mas nag-ibayo ang kanyang pag-aklas

At ang tanikalang ginapos sa pagkapantas

Ay tila laway ng bulkan na nag-alpas

Pinabaha ko sa pag-asang ito’y maaanod

Pinalangoy  hanggang sa ang bisig ay mapagod

Nanginginig ang mata habang pinanunuod

Lamunin nawa siya at tuluyang malunod

At sa pagpikit ko pagkagat ng dilim

Tila isang bangungot sa aki’y gumising

Kumikinang sa dilim ang pangil niya’t ngipin

At ako’y kasama nya sa pinagbaunang lalim.

Kailan Mahuhub’dan?

Datapwa’t lagpasan ang tingin ay saliwat pa rin

Sa dapat na makita ng kanyang tanawin

Ang aninong noo’y nagtatago sa dilim

Ng silid na nagkukubli sa kaibang lagim

Sa sulok ay may boses, sa boses ay may at-at

Sa bawat gibik ng paghikbit lahat

Ay ang luha nyang pumapatak

Kasabay sa pag-agos ng hinagpis na dumadanak.

At kung nanasahin mong pagningasin ang lampara

Sa silid na kubkob ng haraya’t hiwaga

Subukan mo na ring tanggalan ng seda

Na nakatabing sa debuhong ninita

Hanggang sa pumutok ang bukang-liwayway

Ang hiwaga’y mangalat at maghiwa-hiwalay

Sya naming tulo ng iyong panis na laway

Kailan mahuhubdan ang utak na luray.

Juan

Anak ka ng sinapupunang sa iyo’y umaasa

Na ibabangon mo ang naaba n’yang pita

Ang bahag n’yang suot na kapol ng mantsa

Ay ikaw ang anaasahan niyang maglalaba

Dugong ipinasuso ng lupang nag-aruga

Bakit pipigilang idilig sa kanya?

Lamang buhat sa damong pasibol n’ya

Bakit ‘di siya maipag-adya?

Inalipi’t inalipusta ng mga banyaga

Ikaw ang gaganti, para sa kanya

Dunong at kiyas na sa iyo’y iginawad

Pantubos sa sanlang kalayaang huwad

Sa paglakad-lakad nga ng mundo

Nagpalit-palit man ang kalendaryo

Ilang pwet man ang maupo sa trono

Wala pa rin ang ninitang pagbabago

Kalis na tumimo sa kaluluwang pagal

Binubulok ang sugat, kabuktutan ng mga hangal

Na nakamaskara’t may bihis na dangal

Subali’t halimaw kung kubli’y matatanggal

Tanong

May itatanong pa sana ako sa ‘yo

Umalis ka lang.

Ayaw mo kasing nasasayang ang oras mo

Sa ating kwentuhan.

Kukumustahin ko sana si k’wan

Kung ano nang ginagawa n’ya.

Kaso bigla mo akong tinalikuran

At tuloy ay umalis ka na.

Aalukin pa sana kita

Ng pagkain, inumin o mauupuang silya.

Pero hindi na ako nakapagtangka

Tumalikod ka na kasing bigla.

Ngayon ay nagbalik ka

Nakangiti akong sinalubong kita.

Dito sa pinto ng langit muli nagkatagpo

Akong may-lalang at ikaw na likha ko

Ngayo’y papasok ka na sa pinto

Subalit nakasaad ka ba dito?

At tinanong mo”Nandyan po ba ang pangalan  ko?”

Sinagot naman kita “Yan nga sana ang itatanong ko sa iyo.”

Umawit Ako Para Mapaos

Sa ulirat ko’y laging may naglalarong

liwanag ng lamparang lilo

Lumulunok ng lagok ng lugmok na himutok

ng putok ng butsing pinupukpok ng dagok

Sa mata ko’y may humahaplit

na hagupit ng pait na sinapit

na wangis ng pipit na naipit nang sumapit

 ang lupit ng batong itinalsik ng paltik

Sa puso ko’y may kumikirot

na animoy nagkakamot na surot

ng puot at bugnot na ‘di mabunot

sa bangungot ng utak nanuot

Umawit ako para mapaos….

Ang boses na taos sa pusong ginapos

ng unos na humugos sa bastos

na palos na binatikos ng mga busabos

Sakit lang ng lalamunan

ang nakamtan nang tonohan

yaong kantang walang palatunugan

dili kaya’y notang tutupaan

Patirin mo ang kwerdas ng gitara

at patigilin ang alpa; nakabibingi,

pati ang piping trumpeta at tambol na banga

na kinatasan ng luha ng paghanga

Ako’y alipin ng katotohanang

hango sa kasinungalingang pinipilit

paniwalaan kahit batid kong kamatayan

lamang ang masusumpungan

Sa koro ng awit ay nangawit

ang litid ng leeg na sinipit

ng sakal na walang dalit

subalit may bunton ng galit

Ayo’ko nang umawit, ayo’ko ng tono

ng oda na nilikha nang panahon ng g’yera

sa trono ng Aberno at balisbis ng Cocito,

sa tarangkahan ng mga lilo at demonyo

Ang hirap maging makata,

kung ang nasa mo’y ikanta ang tula na dustay

sa mata ng pinag-alayang dalagang nagtamasa

rin ng paghanga sa mata ng iba

Umawit ako ng aking tula at humita

ng dalita sa sarili kong

letra, salita at tugma na nagtala

ng dusa at mantsa sa puting pahina

Wala man sa tono ang liriko

ng pagka-uldog ko sa iyo

ay ibayo ang pagsuyong naglalaro

sa bawat hulo ng liriko na kinapausan ko

Ipag-adya mo sana ang kalinsilan

na bunga ng sakit na nararamdaman

ang pait na sa aki’y ikinapit

ng hagupit ng labtik ng putik sa langit

Kung ‘di mawatasan ang awitin kong ito,

itago ang sikdo ng ulong umaso

sa bugso ng hanging walang samyo

na puno ng bolo ng pakpak ng paru-paro

Umawit ako at napaos……

At sa aking pagtatapos, nagapos ang signos

at puntos na ikinatalo ng hiningang kinapos

at lalamunang nagtamo ng galos

At ang awitin ko ay dito

nagtatapos…….

Tula ni Rosa

Kung sasagutin mo ako,

Makamit  ko kaya ay Oo?

O ang masaklap  na hindi mo,

Na gugunaw sa aking mundo?

Magsasawala’t-wala kaya ang mga rosas,

Tsokolate at masasarap na prutas?

O aani ng pag-ibig na wagas,

Na sa luha ko’y lalagas?

Nagustuhan mo kaya ang tono ng gitara,

Ang boses kong pinapalaki sadya?

Sa tuwing nakadungaw ka sa bintana,

At ako sa iyo’y humaharana?

Mapawi kaya ang ngalay at sakit ng balikat,

Na sa balde-baldeng tubig ay ipinagbuhat?

Maging yaring aking likod,

Na sa pagsisibak ay lubhang napagod?

Kinatutuwaan kaya ako ng iyong mga magulang,

Sa tuwing sila’y aking hinahat’dan,

Ng mga lutong ulam at mga kakanin,

Upang ikaw ay ipakausap sa akin?

Malakas, mabilis ang kabog ng dibdib ko,

Sa gabing ito kaya ay magkatotoo,

Ang mithiing pinag-alayan ng bawat segundo

Ng pagkadalagang sa iyo’y sumuyo?

Kung sasagutin mo ako sa gabing ito,

Sana naman ang makamit ko ay OO.

Tingin ko nama’y sapat na ang napatunayan ko,

Aking Rodolfo, tula mula kay Rosa mo.

Ano ba Tayo?

 Isang debuho ng babaeng nakaakap sa kanyang nobyo.

At isang anino ng lalaking nagmamatyag dito,

Malabo pa sa matang nahilam ng usok.

Ito ata tayo!

Labing rosa na pinagtalikan ng ligaya,

At matang ipinikit nang malunod sa luha.

Pisngi mo’y mainit na ebidensya,

Kung sino ka at sino s’ya.

Palad na nakatutop sa ulong nakayukayok,

Balikat na tinirahan na ng lumang alabok,

Mistulang mantsa sa isang sulok,

Yaan ang aninong sa liwanag nakabalot.

At sa pagpanaw ng musikang bumibingi sa atin,

Maiiwan sa tenga ang pintig ng dibdib ko.

At ang sa iyo ay aking hahagilapin,

Upang malaman kung ano ba tayo.

Nang Maglapat ang Aming mga Labi

Malamig ang gabi at madilim,

Tila balot ng kalungkuta't lagim.

Sa mata'y may liwanag ng gaserang matalim.

Lamok lang ang ingay, nananalanging taimtim.

Humalik sa tuhod ang aking noo.

Paghinga ko'y tila bilang na segundo.

Malalalim, mahahaba at pabugsu-bugso.

Na animo'y simoy ng malumbay na pasko.

Naghanap ako ng init na kakalinga,
Sa kaluluwang nilalamon ng hiwaga.
Nawala sa ulirat at sa kanya'y napahawak,
Papalapit sa akin siya'y hinatak.

Nang maglapat ang aming mga labi,
Lamig sa lalamuna'y napawi.
At labi n'yay hindi ko na tinigilan,
Hanggang sa maubos kape n'yang laman.

Bayaran

Hindi s'ya biktima ng karahasan
Biktima siya ng pagkalam ng laman.
Hindi siya pinilit na hub'dan
Siya ang nagkusang magbalat ng katawan.

Umaasang sa pagtatago ng b'wan
Mahahanap niya ang kasagutan,
Sa katanungan ng kanyan katauhan
Na nakukubli sa maalindog na katawan.

Nagtalik ang anino at liwanag.
Walang pag-ibig o pusong nabihag.
Ito ay palabas sa t'yatro ng bulag,
Bawal panuorin at bawal malantad.

Umaga na ng makita niya ang kwarto,
Wala na ang katawang matipuno.
Sa kanto ng kama hubad na naupo,
Tangay ang sigarilyo, sa kamay ay tatlong libo.

I'm Loving that Girl

Hot sun gets even hotter

As it signals for the blooming of flowers

This time hearts grow fonder

Like a falling leaf on a flowing river

Skies are clear and feelings are vague

Sometimes I let her, sometimes I beg

And clock runs round and round

'till quandary is all i found

We split like twigs of tree

Half committed, quarterly free

Lurid words, drive poem crazy

Astonished and confused like quarterly

A butterfly flew on my lonesome heart

Just like a dot, there all it starts

It paints a dawn with gray

And abyss on the morning rays

That butterfly has pollen on her feet

And I know she'll leave, after we met

But I'll stay on shower of falling sleet

While setting my back ready for my defeat

As she waves her wings, she made a swirl

I can't move as she bid farewell

'cause deep inside I can feel

That oh! I'm loving that girl.

Pangitain

Bulag ang tala at pipi ang gitara
Subalit may kinang at musika
Salamat na lamang at hindi pilay ang letra
Na pinagbubukalan ng ibayong ligaya

Naaalala ka ng aking isip
Gusto kitang dalahin sa aking panaginip
Subalit ang mata ayaw pang umidlip
Malinaw ka pa raw niyang nasisilip

Ang aking panulat ay wala sa tono
Tila iba ang sinasa-ulong ritmo
Banayad ang byaheng ninanasa ko
Subalit sumasabay s'ya sa pintig ng puso

Hayaan nawa niya itong kalinsilan
Na dulot naring aking kahangalan
Papangarapin kita sa upuan at unan
Kahit sikat ang araw o nagyeyelo ang buwan

Pangungulila

Malamig na hamog ang kumot ko
Ang unan ay mga dayami at damo
Sa latag na malamig na liwanag ng b'wan
Kasiping ang aninong walang init ang katawan

Idinuduyan ako ng banayad na hangin
Habang kinakantahan ng mga kuliglig
Sinisikil ang aking nananangis na damdamin
At pinananagistis sa mata, ang sagradong tubig

'di ko inakalang abot sa ganito
Na matutulog ako nang wala sa kandungan mo
Ang init ng akap mo'y hinahanap ko
Tulad ng kahapong nawalan na ng samyo

Ngayo'y tinutugis ka ng mga mata
Ang nagdaang kahapong tigib ng ligaya
Sa lilim ng langit habang nakatihaya
Ay inuusal yaring hiling sa maningning na tala

At nang magpahingalay ng dahil sa pagod
Ako'y nagulat sa naramdamang paghagod
'di man kita nakita saking paghahanap maghapon
Ako pala'y hinanap mo rin aking PANGINOON